Wskazówki dla autorów

„Przegląd Tomistyczny” przyjmuje artykuły i edycje tekstów, które dotychczas nie były wydane drukiem lub w formie elektronicznej. Publikacja przedruków i tłumaczeń, po uprzedzeniu ze strony autora, zależy od decyzji Redakcji.

Teksty przyjmujemy wyłącznie w postaci elektronicznej (preferowany format: .doc lub .rtf, dopuszczalny: .odt) jako załącznik do e-maila na adres pt@dominikanie.pl lub mrozekop@dominikanie.pl

Każdy nadesłany tekst jest przedstawiany do lektury dwóm recenzentom (patrz: lista recenzentów, zakładka „Redakcja”). Prosimy zwrócić uwagę na naukowy charakter naszego czasopisma oraz na jego historyczno-tomistyczny profil. Formularz recenzji znajduje się tutaj: format .pdf i format .doc

Struktura tekstu może być wyodrębniona za pomocą podtytułów lub oznaczona cyframi, albo kolejnymi literami alfabetu. Wyróżnienia zaś słów lub zwrotów do rozspacjowania wewnątrz tekstu (w druku nie przewiduje się podkreśleń ani pogrubień) winny być podkreślone.

Utarte wyrażenia obcojęzyczne, maksymy lub powiedzenia w tekście głównym dajemy kursywą. Cytaty obcojęzyczne w przypisach dajemy czcionką prostą w „cudzysłowie”.

Do artykułów w języku polskim należy dodać krótkie streszczenie po angielsku, francusku, niemiecku lub włosku. Do artykułów w innych językach należy dodać streszczenie po polsku.

W przygotowaniu edycji tekstów łacińskich prosimy o stosowanie tylko jednego typu przypisów do tekstu. Kolejne piętra aparatu należy umieścić w odrębnych plikach.

Każdy artykuł zostaje poddany procedurze mającej na celu eliminację plagiatów i autoplagiatów. Na skutek wymagań ministerialnych Redakcja uwrażliwia i przestrzega autorów przed wszelkimi innymi formami nierzetelności. Jedną z nich jest tzw. „ghostwriting”, który polega na wykorzystaniu cudzego wkładu pracy bez adekwatnej informacji na ten temat. Inną formą nierzetelności jest tzw. „guest authorship” polegający na podpisywaniu się pod cudzą pracą jako jej współautor. W związku z tym wymagamy od autorów złożenia przed publikacją stosownego oświadczenia, w którym zobowiązują się do przestrzegania tego rodzaju zasad.


Texts in English: The University of Chicago Manual of Style (15th edition) is our authority in matters of style
(cf. http://www.chicagomanualofstyle.org/tools_citationguide.html).

Für deutsche Texte gelten die gleichen Regeln wie für englische.

Textes en français : nos indications aux auteurs pour la présentation des tapuscrits sont similaires aux celles de la rédaction de la Revue thomiste
(cf. http://www.revuethomiste.fr/IMG/pdf/indications.pdf).

 Zasady cytowania w polskich tekstach

1. Zapis bibliograficzny winien być zgodny ze stroną tytułową opisywanego dzieła („Paris”, gdy na s. tyt. „Paris”; „Parisiis”, gdy „Parisiis”; „Paryż”, gdy „Paryż”). Wyjątki od tej reguły wg podanych poniżej zasad.

2. Nazwiska autorów kapitalikami, ze wszystkimi znakami diakrytycznymi zawartymi w zapisie oryginalnym (w tym akcentami).

3. Inicjały wieloliterowe bez spacji po kropkach: J.R.R. Tolkien, J.-P. Sartre.

4. Dodane elementy opisu bibliograficznego spolszczone: „red.” (nie „ed.” dla redaktora), „wyd.” (nie „ed.” dla wydawcy), „w:”, „tamże”, „tenże”, „dz. cyt.”, „wyd. cyt.”.

5. Numeracja arabska (wyjątki: w skrótach zawierających numery poszczególnych ksiąg, albo rzymska numeracja stron w dziełach o oryginalnej numeracji rzymskiej).

6. Cudzysłowy: „…” (a nie: „…“ ; albo: “…”; albo: « … » ; albo: "…") ; „tekst cytatu »tekst cytatu zagnieżdżonego ‘tekst cytatu zagnieżdżonego podwójnie’ tekst cytatu zagnieżdżonego« tekst cytatu”. W przypadku supozycji materialnej stosujemy taki znak cudzysłowu, jak w cytacie zagnieżdżonym podwójnie (np. w samym słowie ‘słowo’, nie należy dopatrywać się…).

7. Dywiz i łącznik, czyli „-”, stosujemy do łączenia członów słów złożonych i złożonych imion francuskich lub tp.

8. Półpauzę, czyli „—”, stosujemy do: a) łączenia typu „od—do”; b) łączenia cyfr, np. 159—175.

9. Numery stron poprzedzamy skrótem „s.”; nie skracamy zapisu, tzn. nie piszemy s. 159—75, ale s. 159—175.


Podstawowy wzór opisu źródła cytatu

(1) książki jednotomowe:

I. Nazwisko, Tytuł książki kursywą. Podtytuł po kropce, tłum. I. Nazwisko, Miejscowość: Wydawnictwo, ROK, s. NUMER—NUMER.

(2) książki wielotomowe:

I. Nazwisko, Tytuł książki kursywą. Podtytuł po kropce, t. NUMER: Tytuł tomu, tłum. I. Nazwisko, Miejscowość: Wydawnictwo, ROK, s. NUMER—NUMER.

(3) książki w serii:

I. Nazwisko, Tytuł książki kursywą. Podtytuł po kropce, tłum. I. Nazwisko, Miejscowość: Wydawnictwo, ROK (Nazwa Serii bez Cudzysłowu, Wielkimi Literami z Wyjątkiem Przyimków i Spójników, NUMER W SERII), s. NUMER—NUMER.

(4) artykuły z prac zbiorowych:

I. Nazwisko, Tytuł artykułu kursywą, w: Tytuł pracy zbiorowej kursywą. Podtytuł po kropce, red. I. Nazwisko, Miejscowość: Wydawnictwo, ROK, s. NUMER—NUMER.

(5) artykuły z czasopism:

I. Nazwisko, Tytuł artykułu kursywą, "Tytuł Czasopisma w Cudzysłowie, Wielkimi Literami z Wyjątkiem Przyimków, Rodzajników i Spójników", TOM/ROCZNIK (ROK), s. NUMER—NUMER.

U w a g a 1: Ponowne cytowanie tego samego źródła oznaczamy skrótowo:

I. Nazwisko, Tytuł skrócony, s. NUMER.

U w a g a  2: Jeśli na stronie tytułowej jest nazwa wydawnictwa a nie ma nazwy miejscowości, zaznaczamy tylko nazwę wydawnictwa, pomijając nazwę miejscowości (zapis: … Wydawnictwo, rok).


Układ odnośników do tekstów źródłowych

Odnośnik do tekstów źródłowych powinien składać się z dwóch lub trzech elementów w następującej kolejności:

  • lokalizacja w wewnętrznej strukturze dzieła

O ile można określić rodzaj elementów wewnętrznej struktury, należy podać ich nazwę w skrócie na podstawie ich nazwy łacińskiej (np. "c." dla "caput", "capitulum", itd.), elementy, których rodzaj trudno określić, oddajemy wyłącznie przy pomocy cyfr. W wypadku dzieł, które posiadają utrwaloną tradycję cytowania w j. polskim, idziemy za przyjętymi zwyczajami.

  • po średniku: lokalizacja w wydaniu krytycznym

Podajemy lokalizację w wydaniu krytycznym, tzn. wg CCSL, CSEL lub CCCM. Jeśli takiego nie ma, podajemy najlepsze dostępne wydanie. We wszystkich tych wypadkach (i tylko w tych) podajemy po nazwie serii wyłącznie numer tomu i numer strony, zgodnie z przyjętą praktyką cytowania PL i PG (np. CCSL 38, 3). We wszystkich pozostałych wypadkach podajemy zawsze dookreślenia typu t., s. itd. (np. Dionysiaca, t. 2, s. 812—813).

  • ewentualnie w nawiasie okrągłym: lokalizacja w polskim tłumaczeniu

Za pierwszym razem podajemy pełny zapis bibliograficzny, później zapis skrótowy. W przypadkach dzieł często cytowanych, podajemy wyłączenie zapis: "(wyd. pol.: Tytuł, s. NUMERY)" bez dalszych szczegółów. O ile tekst źródłowy jest rzadki i istnieje uzasadnione podejrzenie, że występować będzie wyłącznie we fragmencie cytowanym, należy podać wszystkie dane bibliograficzne polskiego wydania zgodnie z przyjętymi zasadami.

Bibliografia

Układ alfabetyczny

Zapis: Nazwisko, Inicjał imienia, dalej, jak w przypisach.


Dzieła św. Tomasza z Akwinu

Najlepiej cytować z zastosowaniem skrótów podanych na stronie: http://www.corpusthomisticum.org/reoptedi.html

Kilka przykładów: Super I Sent., d. 37, q. 3, a. 2; Contra Gentiles, II, c. 71, „Potest...”; Iª-IIae, q. 17, a. 9; QQ. de anima, a. 19, ad 1; De malo, q. 16, a. 1, arg. 4; De potentia, q. 5, a. 7, resp.; Quodlibet, 1, q. 1, a. 3, s.c.; In Metaphysic., V, l. 20 (nr 1064); Super Col, I, l. 4 (nr 34—35).

Dopuszczalne jest także stosowanie własnych skrótów. Należy je odpowiednio wprowadzić i konsekwentnie stosować w całym tekście.